φωτογραφια.....5..

Εδω εισαι οπως αλλοτε, μ' εκεινο το φοβο μες στα ματια, μ' εκεινη την αμαρτια στη φωνη...ο ηλιος σου κανει κακο γιατι σε ξεσκεπαζει απο την ασφαλεια του μισοφωτου, οπου μοναχα μπορεις να υπαρξεις...
εισαι δειλη, οπως σε πρωτογνωρισα, καπου αναμεσα στις στεγες των σπιτιων και στο κατωφλι του ουρανου...τα χερια σου μαζεμενα μπροστα, σκεπαζουν τη φωλια του ερωτα μας, σα να ντρεπεσαι ακομη τη θηλυκοτητα σου και σενα...ετσι χλωμη στην πυρκαγια τριγυρω, μοιαζεις πολυ κοντα στο θανατο, που ειναι μια ωραια ωρα...
θελω να δω το στηθος σου, αλλα ολοκληρο με εχει ακινητοποιησει η ματια σου...αν τα ονειρα τα πλαθουν οι ατμοι, η λυπη μου επλασε το προσωπο σου,που απροστατευτο απ ολες τις πλευρες δεχεται απο παντου τα ραπισματα του ηλιου...
παλι ξεφυγες τις οροφες..παλι βρεθηκες χωρις σκεπη στο υπαιθρο...
πως να ρθω να σε γλιτωσω;
κι ετσι ακαλυπτη κοιτας με θλιψη τη σταγονα απο το φως που πεθανε για να μου φερει, εδω στην ξενιτεια, το καλεσμα σου.

φωτογραφια 4

εδω σε τουτη τη φωτογραφια, σταματημενη στην πορεια της απομακρυνσης σου απο μενα, φαινεται μονο μια υποψια απο τα χειλη σου, μια τελευταια ακρη απο τα βλεφαρα σου...τα μαλλια σου μαζεμενα προς τα κει που γερνεις, τραβουν ολο και πιο κατω το κεφαλι σου...
σε λιγο θα χεις πλαγιασει ολοκληρη στο δεξι πλευρο, σα να θελεις να εξισωθεις με την παραλια...μια παραλια γεματη πισσα κι ελαφροπετρα που καιει το καταμεσημερο...
πισω ενα συννεφακι δεντροθαμνων μαζευεται απειλητικο..ωστοσο ο ουρανος μενει ακομη ασυννεφιαστος...
κι εσυ μπροστα με φοντο αυτη τη λιμνοθαλασσα...
τι αδεια οστρακα, τι κυματα νεκρα, τι γλαροι απαρνημενοι σε εφεραν σ αυτη την εγκαταλειψη με μονο ενα κυματισμο στα μαλλια....που για παντα τα μαζεψες απο την αντιθετη μερια της καρδιας σου...ουτε ενας ισκιος διπλα σου, εκτος απο το θυσανο των θαμνων...ουτε μια φωνη στην πετρωμενη ερημια...
κι η θαλασσα στο βαθος ενας καθρεφτης που πηρε να μαυριζει..αλιμονο σε μενα που σε αφησα...αλιμονο στα καραβια που βουλιαξαν...μονο ο λαιμος σου μενει υπαρκτος, μια δεσμη σαρκας, που με το πρωτο φιλι...θα ξανανθισει!

φωτογραφια3

εγω πια δε ξερω τι να πω.."υπαρχεις κι εγω παρηγοριεμαι"...
ξαναγυριζω σ αυτα τα λογια για να καλυψω την αμηχανια της καρδιας μου...
τι ναι παλι αυτο;..οχι , οχι...δεν ειναι τα κεραμιδια πισω σου, δεν ειναι στεγες σπιτιων
ειναι καυκαλα απο τα ονειρα που αδεισαν και μπηκαν το ενα μες στην εσοχη του αλλου,
φτιαχνοντας μια σκληρη επιφανεια...οπου ηρθε το προσωπο σου απο παχνη...ν ακουμπησει το σχημα του
ειναι φυλλα που ξεραθηκαν..αν ηταν κοκκινα το προσωπο σου θα εδειχνε ακομη πιο χλωμο..
μα η φωτογραφια δεν ειναι εγχρωμη κι ετσι τα βλεπω μονο σα λεξεις που νεκρωθηκαν φτιαχνοντας για τους αδυνατους
μια στεγη για τις νεροποντες.....
κατω κρυβονται οσοι απαρνηθηκαν τη ζωη τους κι αφηνουν απο μια καπνοδοχο ερημικη στο διαστημα..να φευγουν οι καπνοι τους
εξω ο ηλιος αχνοκαιει..μεσημερι...τα μαγαζια κλεινουν οι ανθρωποι γυρνουν στα σπιτια τους μ ενα νεκρο πρωι στην πλατη του...
και μια εφημεριδα στο χερι..κρατουνμια τσαντα με τα εργαλεια του καθημερινου τους θανατου..ενω τα ποδια τους συνηθισαν να μενουν
ακινητα στο σταυροδρομι...
μεσημερι..μεσημερι φθινοπωρου...που το σκοτωνει η γκριζα πετρα...με τον ηλιο να τεμαχιζεται σε ορθογωνια τμηματα
σε αποχωριζομαι...ποτε θα σε δω;..το βραδυ...
το βραδυ που υπαρχεις και θα υπαρχεις παντα οσο ειμαι ζωντανος...οσο τα συννεφα θα κινουνται στον ουρανο...
οσο η σκια θα περιττευει...οσο το φως θα ειναι παντα η αγαπη που νεκρωνεται πανω σε φωτογραφιες...

η φωτογραφια 2

τωρα πισω σου ειναι η θαλασσα...ενα πλεουμενο με καταρτι που λικνιζεται στο κυματισμο της
και μπροστα, τοσο που αλλο δε μπορω να το αντεξω, το προσωπο σου μ αυτη την ανεπαισθητη
πικρα των χειλιων σου...
τα ματια σου κυψελες...που αγγιζοντας την ομορφια σου εγινε αβασταχτη μελαγχολια....
μεσα στα αυτια μου ηχουν οι νοτες σου...
σ αγαπω πιο πολυ απ οτι ο ανεμος τη θαλασσα που την αναστατωνει.....
ενα καρο φουστανι χωρις μανικια...το χερι σου χυνεται καταρρακτης στους ωμους...
μα εγωωωω...δε μπορω να σε αγγιξω...
μοναχα τη γλυκα του προσωπου σου γευομαι..με οση δυναμη μου απομενει...
ο ηλιος σε λιγο θα πεσει...η θαλασσα θα ησυχασει..κι εσυ θα πας να χτενισεις τα μαλλια σου ετοιμη για
το βραδινο σου φαγητο..
ομως τα χερια σου τι κρατουν;
πες μου απο που βαστιεσαι;...
τωρα εισαι μες στις βαρκες..ξεχωριζει καθαρα ο σκελετος της βαρκας που εινα τραβηγμενη στη στερια
παρεα με τις αλλες..κι εσυ καθισμενη στην κουπαστη ν αβλεπεις παλι αλλου...να κοιταζεις...
ενα πουλι που πεταξε χαραζοντας σα διαμαντοπετρα το κρυσταλο του ουρανου σπαζοντας για παντα τη γαληνη του.

μα που ειναι τα χερια σου;.. τι κανουν;..τι προσπαθουν να αγκαλιασουν;...
θα γινω ενας κομπος ιδρωτα στο λαιμο σου ..για να κυλησω μεσα στη σχισμη του στηθους σου και να χαθω για παντα
μεσα στη ζεστασια του...
θα γινω μια σταλα για να χωρεσω μεσα σου... ακουμπωντας πανω στο μαλακο προσκφαλο του στηθους σου..κι ακουγοντας μερα νυχτα
τους χτυπους της καρδιας σου, οπου ολες οι λυπες κι ολες ο χαρες χωρουν μες στην απλωχερια της...
οι πλωρες δειχνουν προς τη θαλασσα..κι η δικη σου πλωρη στραμμενη προς τη στερια..εχει απαρνηθει ολοτελα τη μεγαλη ελευθερια...
γυρισεεεε κοιτα οτι κοιταζει τωρα η πλατη σου..που σα μια πορτα κλειστη δεν επιτρεπει να μπει ο θαλασσινος αερας...
μην απαρνιεσαι ετσι αποτομα τη μεγαλη θαλασσα....την πρωτη ελευθερια....αυτη την τελευταια ελπιδα που μας απομεινε........

η φωτογραφια

χτυπημα πορτας...με ξυπνα ενα πρωινο απο υπνο χωρις ονειρα
ωσπου να συνελθω...ξανα και ξανα το κουδουνι με τονδιαπεραστικο ηλεκτρικο του ηχο
απ εξω μαι φωνη..."συστημενο"...
ανοιξα ..εβαλα μια υπογραφη....
κοιταγα το κιτρινο φακελο..ονομα δεν ειχε
τον εσκισα....και μια τραπουλα στα χερια...ανοιγει σα βενταλια, περασες μεσα στα δαχτυλα μου εσυ,
σα μια ευαισθητη μνημη πανω σε σκληρο χαρτι με ελαχιστο φως γυρω σου...
εισαι σε μια γεφυρα..στο βαθος ενα σπιτι..μια κοκκινη τσαντα στο δεξι σου χερι..
με το ενα ποδι πιο μπροστα μα κοιταζεις κατω..τι αραγε;
ισως τα αυτοκνητα που περνουν αστραπιαια..ισως εμενα μεσα στο πληθος
το κεφαλι σου ομορφο αστερι...ειναι στο ιδιο υψος της κουπαστης
τα κοκκινα πεδιλα σου χωριζουν τα ποδια σου απο το μπετον της γεφυρας...
πως να σε πω;..πως να σε βαφτισω;
τοσα χρονια κουραστηκα να υμνω την απουσια σου...να ψαχνω την παρουσια σου...
ετσι καθως το προσωπο σου λιωνει στο χρωμα του δειλινου..που σε σκεπασε μεσα μου
τα μαλλια σου τα χεις ριγμενα στους ωμους...με το αερακι να τα φυλλοροει
σε λιγο θα ρθω να σε βρω...
θα σηκωσεις το κεφαλι σου, θα τρεξεις , θα ανοιξεις τα χερια σου να μ αγκαλιασεις...
και τοτε για πρωτη φορα θα νιωσεις το βαρος της τσαντας σου..
το ζακετακι σου ανοιγει τοσο ωστε να φαινεται η ολολευκη μπλουζα σου....
αλλα το σπιτι πισω σου εχει ολα τα παραθυροφυλλα κλειστα...
ηλιος δε μπαινει απο πουθενα στο σπιτι αυτο...
κι εσυ περιμενεις πανω στην εναερια γεφυρα με το κεφαλι γυρτο...
σα να βαρυνε απο τα ονειρα σου....

Ξάφνου μέσα στο σκοτάδι άναψε ένα φως
χερουβείμ, σεραφείμ σ' έφεραν στη γη
το φεγγάρι αρμενίζει στων ματιών σου την πηγή.

Νύχτα μέσα στα μάτια σου
νύχτα και στην καρδιά σου
ο έρωτας κοιμήθηκε μέσα στην αγκαλιά σου.

Καταπράσινα τα φύλλα τώρα σε φιλούν
χερουβείμ, σεραφείμ γλυκοτραγουδούν
είσαι ο πόνος ο μεγάλος, τύραννός μου και καημός.

πως...

πως του ερωτα το σκιρτημα αυτο..
μοιαζει με την αβεβαιη λαμψη μιας απριλιατικης μερας
που τη μια..ολη την ομορφια του ηλιου σκορπα...
κι υστερα μ ενα συννεφο ολα με μιας τα σβηνει...

κι ομως της................ η ψυχροτητα εκρυβε μεσα καλοσυνη
και το τρεμαμενο απαλο μικρο της χερι
απο το δικο του αποτραβηχτηκε.....
μα αφησε πισω του ενα σφιξιμο αχνο
ενα ανατριχιασμα ανεπαισθητο κι αναλαφρο
τοσο αναλαφρο σα καποια αμφιβολια που περναει απο το μυαλο

μα οσο το παθος κρυβεται....
απο το ιδιο το σκοταδι του προδινεται....
οσο πιο μαυρος ο ουρανος
τοσο πιο αγρια ακολουθει η καταιγιδα....