23 Δεκ 2011

νιφαδα....



εισαι....πνοη ονειρο αφανταστο
που επιπλεει στο αστραφτερο χιονι
μεθω απο τις ριπες σου και το θειο σου αρωμα....
εισαι η μονακριβη μου αχτιδα
δεχομαι την αυρα σου
οπως η γη δεχεται τη δροσια της νιφαδας
που την αγκαλιαζει
μεσα στην ανατελλουσα
χριστουγεννιατικη χαρμολυπη
εισαι
ενα παραμυθι
που ζεσταινει την καρδια
η αληθεια του χριστουγεννιατικου αστρου σου
φεγγιζει το ειναι μου
και φωτιζει με μουσικη
το δεντρο της ζωης μου





    Οι ευχές… Χρονιάρες μέρες (λέμε τώρα!)  κι εγώ μουλάρωσα. Δε θέλω να δώσω ευχές ούτε να πάρω! Μια κακία με δέρνει αλύπητα. Προσ...