Ίριδα

Όταν γκριζάρει ο ουρανός και νιώθεις την υγρή πνοή του

όταν οι στάλες αρχίζουν να γίνονται νότες 

στην αρχή απαλές χαδιάρες  ζηλευτές 

σηκωνεις το κεφάλι ψηλά

 γεύονται τα μάτια σου τον ήχο της βροχής

το στόμα σου ξεδιψά

 τα χείλη σου  πορφυρίζουν

Εκεί που ξαφνικά η αστραπή σε τρομάζει 

εκεί που το φως του κεραυνού σε κάνει να τρέμεις 

κι η βροντή σου στέλνει μήνυμα ..........

εκεί που όλα σου φαίνονται χαμένα 

η καταστροφή  ο όλεθρος  μπροστά σου

Να ξαφνικά ανοίγει μια χαραμάδα φως 

σπάζει την υγρη καταχνια 

 κυκλώνοντας την χρώματα

Είναι η ίριδα χαμογελαστή ζεστή  να σου λέει 

όλα τελείωσαν όλα.........

Το δάκρυ..!

Φίλε πιάσε ένα δάκρυ...

Σου λέω φίλε κάνε το δεν είναι ντροπή.

Πώς; Κρύβεσαι να μη σε δούνε;

Ποιοι; Γιατί; 

Έχει δει κανείς τους μέσα από το κρύσταλλο των δακρύων;

Ένιωσε κανείς τους το τρέμουλο που το συνοδεύει;

Έβγαλε τον αναστεναγμό και την κραυγή του;

........................................................................

Το δάκρυ είναι πολύτιμο σα τη ζωή

μη το σπαταλάς γι αυτούς που δεν αξίζουν 

κι αν πάλι το ριξες δε πήγε χαμένο

σε έκανε πιο δυνατό όχι σκληρό,

 για να τολμήσεις να δακρύσεις πάλι, 

να σπείρεις τη ζωή, 

για να θερίσεις χαμόγελα...

Εσύ που δακρύζεις λες την αλήθεια σου.

Απλώνεις το χέρι σου,

για κάτι  που δε θα ειπωθεί ποτέ!

lights.......

Σε μια ρώγα από σταφύλι.....

Κατηγορώ κι απολογούμαι...

Κατηγορώ που  στα λόγια μου κρατούσες κλειστά αυτιά και μάτια!

Κατηγορώ που στα πετάγματά μου έβαζες δίχτυ και με τσάκιζες...

Κατηγορώ γιατί το άνοιγμα του εγώ. για να με γνωρίσεις..το είπες εγωισμό!

Κατηγορώ την επιφάνεια που δεν άφησε την ουσία να ξεχυλίσει!

Κατηγορώ το εγωπαθές έτσι είμαι εγώ!

Κατηγορώ τα τείχη που στήθηκαν επιδέξια

Κατηγορώ τη λαθεμένη  στάση...

Κατηγορώ την αντάρα της σκέψης

Κατηγορώ που δεν άνοιξες ούτε μια γρίλια να αφουγκραστείς 

Κατηγορώ που έβλεπες μόνο τον καθρέφτη σου...

Κατηγορώ την εξαφάνιση χωρίς εξήγηση

Κατηγορώ το ψέμμα και την δήθεν υπομονή

Κατηγορώ την ανακολουθία

Κατηγορώ που ούτε θέλησες, μα  ούτε προσπάθησες για να μπορέσεις!

Απολογούμαι που ανοίχτηκα και τυφλώθηκα

Απολογούμαι γιατί τσακίστηκα πάνω σε μαύρο τείχος!

Απολογούμαι γιατί θύμωσα!

Απολογούμαι γιατί έχασα τον έλγχο μου!

Απολογούμαι γιατί άφησα την σιωπή μου στην άκρη!

Απολογούμαι γιατί μίλησα με τρόπο έξω απο τον δικό μου μα το έκανα....!

Απολογούμαι που ΠΙΣΤΕΨΑ!

Απολογούμαι γιατί σε εμπιστεύθηκα!

Μα δεν απολογούμαι  στο ότι ήμουν ΑΛΗΘΙΝΟΣ !!!

Καλημέρα φως μου!

Ξέρεις ; 

 Μπορείς να σαι δίπλα μου, 

όχι μπροστά μου ή πίσω μου,

να μου κρατάς το χέρι,  πλάι μου να σαι.....

Αφήνομαι σ ένα ταξίδι,

  χωρίς νάχω το τιμόνι

Κι όλο αυτό γιατί;

Πες μου γουστάρεις το ταξίδι;

Εγώ;...Ποτέ μόνος μου

Μ αρέσει  η μοναξιά δε λέω

μα φοβάμαι το σκοτάδι της

 Θέλω το φως δίπλα μου....το φως μου.

Καλημέρα είπα;

Όχι;......

Καλημέρα Φώς μου!!!

Κυκλαδίτικο