29 Ιαν 2011

Υπαρχεις...παρηγοριεμαι!!


 
Η πολυβουη πολιτεια στο φορτε της, κορναρισματα, μποτιλιαρισμα, εκνευρισμος. Παλι κλεισμενοι δρομοι απο διαμαρτυρομενους ορθοδοξα ή ανορθοδοξα για τα συμβαινοντα.
Χαμενος αναμεσα στους ηχους και στο ηχο που περιμενα...προσπαθουσα να ορθοποδησω αναμεσα στην καθημερινοτητα και το προσδοκομενο. Μεσα στο κρυο μου χερι το "αψυχο" αντικειμενο ηταν αυτο που μου εδινε ανασες, με κρατουσε σε εγρηγορση και αγωνια. Αναμεσα στις περιπλανησεις νου και σωματος, ο γλυκος ηχος μου χαμογελασε...ξυπνησα και ορμησα στο δρομο κραδαινοντας το χερι ψηλα για ενα ταξι....κοσμος πολυς περιμενε..μα εγω ημουν μονος δεν υπηρχε αλλος γυρω μου...εγω και το κηνυγι του ταξιου....
Παμε στην οδο...............................οσο πιο συντομα. Το παλλικαρι που ηταν στο τιμονι χαμογελασε κουνωντας καταφατικα το κεφαλι του. Μεσα σε ελαχιστα λεπτα βρεθηκα στο κατωφλι που ειχα διαβει πριν λιγες μερες....ετοιμος να το "γκρεμισω" μεγαλοπρεπα σα να περνουσα την αψιδα του δικου μου θριαμβου.
Χτυπησα δειλα και με γλυκια αναμονη την πορτα...ανοιξε αμεσως....και δυο ματια χαμογελαστα με καλοσωριζαν στον παραδεισο...
Η αγκαλια μου γεμισε ζεστασια το χειλη μου γευτηκαν το μελι του ποθου.  Μαζι με το κοκκινο κι ασπρο κρασι, τα κορμια αναδευονταν στην γευση του.
Τα ρουχα πια ηταν αυλα....τα σωματα γινανε ενα ο ποθος γεματος απο μεταξι, μεστος απο παθος, με τον ιδρωτα να συμπληρωνει την επανασταση σαν το λαφυρο των νικητων. Μεσα στο βλεμμα μπερδευονταν τα λογια...αρρητα ρηματα πηγαζαν, καθε κυτταρο αναζωογονουνταν, ολα τα μελη ετρεμαν σε ρυθμο ομοιο με τον κυματισμο της θαλασσας πριν το δειλινο...
Αφεθηκα...στην νεραιδα μου, να με χαιδεψει, να με αγγιξει εκει που δεν τολμουσε κανεις να το κανει...εκει που απεριπτα το καθε τι.....Κι ομως αυτη η σαγηνη που σκορπισε μεσα μου, με ανεβαζε στον παραδεισο, με τραβαγε απο το χερι για εκει...εναν παραδεισο φτιαγμενο μονο για μας!!...........
Ο αδηφαγος χρονος..περνουσε...
ο Μορφεας δεν με επισκεπτοταν με βυθιζε σε σκεψεις.....
υπαρχεις, σκεφτομουν, παρηγοριεμαι....γραμματα μικρα, σα ριζες συσπειρωμενες, ριζες που μολις αγγιξουν το χωμα μου αρχιζουν να μεγαλωνουν...βυζαινοντας την καρδια μου...
γινομαι η γλαστρα....υπαρχεις παρηγοριεμαι με πιανει το χερι σου και με τιναζει...
τοσο χωμα περιττο πεφτει απο τις ριζες των γραμματων σου,τοσο αχρηστο χωμα...
κι απο κατω μια σελιδα λευκη τσακισμενη στα τεσσερα,για να τυλιξει την υπαρξη σου...


1 σχόλια:

Kυνισμός είπε...

τοσο χωμα περιττο πεφτει απο τις ριζες των γραμματων σου,τοσο αχρηστο χωμα...
κι απο κατω μια σελιδα λευκη τσακισμενη στα τεσσερα,για να τυλιξει την υπαρξη σου...

πιο περιγραφικό και απο την περιγραφή!!